سرمقاله- سحن مدیرمسئول- پاسخگو نبودن مسئولان و دشمن پنداری منقدان درست یا غلط / دشمنان منتقد یا منتقدان دشمن
پاسخگو نبودن مسئولان و دشمن پنداری منقدان درست یا غلط / دشمنان منتقد یا منتقدان دشمن
سیدحسینعلی حسینی مدیرمسئول روزنامه دلفون سلام
مستقیم به اصل مطلب میپردازم بدون طول و تفسیر و برداشت، یکی از نشانه‌های آشکار ضعف در حکمرانی، فرار از پاسخگویی و تبدیل نقد به تهدیدات و ناکارآمدی های مدیریتی است. 
متأسفانه در سال‌های اخیر، این رفتار نه‌تنها استثنا نبوده، بلکه در مواردی به رویه‌ای عادی بدل شده است؛ رویه‌ای که در آن مسئول، به‌جای توضیح درباره عملکرد خود، منتقد را متهم به زیاده خواهی و منفعت طلبی می‌کند و این امر فرار رو به جلو از پاسخگویی است . دشمن‌انگاری منتقدان، ساده‌ترین و در عین حال مخرب‌ترین راه برای پوشاندن ناکارآمدی های مدیریتی، اداری و عمرانی است. وقتی پرسش‌گری به «تخریب» و نقد به «دشمنی» تعبیر می‌شود، پیام روشن است: مسئولی که پاسخی ندارد و در اداره امور ناتوان و با چالش‌های مدیریتی دست به گریبان است ، ترجیح می‌دهد پرسش و پرسش گری را حذف کند. این رویکرد نه اقتدار می‌آورد و نه ثبات؛ فقط بی‌اعتمادی تولید می‌کند. منتقد، دشمن نیست. دشمن‌خواندن شهروندان، روزنامه‌نگاران و کارشناسانی که از سر دغدغه حرف می‌زنند، نشانه‌ی تنگ‌نظری و ناتوانی در مدیریت نقد است. هیچ مسئولی با انگ و برچسب‌زنی نمیتواند پاسخگوی عملکردش باشد و هیچ خطایی با حذف، تبعید و ساکت‌کردن منتقدان اصلاح نخواهد شد. جامعه‌ای که در آن مسئولین خود را فراتر از سؤال می‌بینند، دیر یا زود هزینه‌ی سنگینی می‌پردازد. تجربه‌های متعدد نشان داده است که حذف منتقدین ، نه تنها مشکلات را حل نمی‌کند، بلکه آن‌ها را انباشته و پیچیده‌تر می‌سازد. هیچ کس جزء ائمه عاری از خطا و اشتباه نیست وخطا و اشتباه در جامعه انسانی امری پذیرفته شده است و مسئولین هم از این قاعده مستثنی نیستند پس اگر مسئولین به عملکرد خود باور دارند، نقد نباید آن‌ها را برآشفته کند. پاسخ شفاف، گفت‌وگوی صادقانه و پذیرش خطا، حداقل انتظار از کسانی است که قدرت و مسئولیت در اختیار دارند. جامعه حق دارد بپرسد و مسئول موظف است پاسخ دهد؛ هر چیزی غیر از این، نقض بدیهی‌ترین اصول حکمرانی است. 
وقتی در سازمانی بالاترین مقام آن سازمان از پاسخگویی تفره رفته و خود را مصون از هر نوع پرسش گری و پاسخگویی می‌داند و همه چیز را توجیه می‌کند بدون شک این امر به یک رویه در ادارات و سازمان‌های تابعه و زیردست تبدیل شده و هیج کس در آن سازمان به تبعیت از آن بالاترین مقام انگیزه و علاقه ای به پاسخگویی ندارد و همین امر باعث ایجاد رانت، فساد و تبعیض و حق کشی در جامعه خواهد شد و آخر عاقبت خوشی نخواهد داشت. مسئول همچنانکه از اسمش پیداست میبایستی همواره مورد سوال باشد و خود را برای پاسخگویی در امور مربوطه و محوله آماده کند، هیچ اداره و سازمان و نهادی ملک شخصی و عمرانه و آباء و اجدادی کسی نیست که نه پاسخگو باشد و نه خود را موظف به پاسخگویی بداند و هیچ کسی حق پرسش از او را نداشته باشد، چشمت کور و دندت نرم مسئولیت گرفته ای و باید به پرسش‌های مخاطبان و جامعه و رسانه ها بعنوان رکن چهارم دموکراسی و پل ارتباطی بین مسئولان و عامه مردم و بدنه اجتماعی جامعه پاسخ دهی و یا اگر نمی‌توانی پاسخ دهی راه باز و جاده دراز. مخلص کلام اینکه؛ پاسخگویی پاشنه آشیل مدیریت و نقادی و انتقاد لنگرگاه این در است و این دو به هم وابسته است. و پیامم به مخاطب خاص اینکه؛ چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی دهم دیماه هزار و سیصد و چهارصد و چهار به قول آن معاون رئیس جمهور °°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°° [و دانستن حق مردم است] °°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°° ┅═✧☫✧سلام دلفان●✧☫✧═┅ https://eitaa.com/delfankhabar2 ┅═✧☫✧●دلفون سلام●✧☫✧═┅ °°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
